Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΜΥΗΣΗ από το Δάσκαλο --, μέσω του Μπέντζαμιν Κρεμ

ΜΥΗΣΗ

από το Δάσκαλο --, μέσω του Μπέντζαμιν Κρεμ
(Ο Δάσκαλος -- είναι ένα από τα ανώτερα μέλη της Ιεραρχίας των Δασκάλων της Σοφίας. Το όνομά Του, πολύ γνωστό στους εσωτερικούς κύκλους, δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί για διάφορους λόγους. Ο Μπέντζαμιν Κρεμ βρίσκεται σε συνεχή τηλεπαθητική επαφή μ' αυτό το Δάσκαλο).
Ο σκοπός της Ιεραρχίας είναι να θέσει σ' εφαρμογή το Σχέδιο του Θεού. Σ' αυτή την προσπάθεια, οι Δάσκαλοι αξιοποιούν όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή Τους. Ανάμεσα στις πολλές διαδικασίες που χρησιμοποιούν, εκείνη που είναι γνωστή ως μύηση είναι η πιο σημαντική. Αυτή παίρνει το προβάδισμα απ' όλα τα άλλα μέτρα και περιέχει μέσα της τα προαπαιτούμενα για κάθε πρόοδο σ' αυτό τον πλανήτη. Κάθε μύηση παρέχει στο μύστη μια βαθύτερη κατανόηση του νοήματος και του σκοπού πίσω από το Σχέδιο του Θεού, μια πληρέστερη συνειδητοποίηση του δικού του ρόλου μέσα σ' αυτό το σχέδιο και μιαν αυξανόμενη ικανότητα να εργάζεται με συνειδητό και νοήμονα τρόπο προς της εκπλήρωσή του. Δεν υπάρχει μέθοδος σ' αυτή τη γη που να μπορεί να φέρει έναν άνθρωπο τόσο γοργά και τόσο σίγουρα στη βουνοκορφή της απελευθέρωσης.
Η πορεία της μύησης έχει αρχαία προέλευση. Για εκατομμύρια χρόνια αυτή υπήρξε το κύριο ερέθισμα πίσω από την εξέλιξη του ανθρώπου και, για όσους ήταν διατεθειμένοι να δεχτούν τις αυστηρές δοκιμασίες και τις πειθαρχίες της, προμήθευε ένα σίγουρο μονοπάτι για το ξεδίπλωμα της εσωτερικής θείας φύσης. Πολλοί σήμερα πλησιάζουν με τις συνεχείς τους προσπάθειες προς τις πόρτες της μύησης κι αυτό είναι ένα γεγονός βαρυσήμαντο για το σύνολο της ανθρωπότητας. Αντιπροσωπεύει ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός στην αργή πρόοδο προς την πλήρη έκφραση αυτής της θείας φύσης, αποτελεί εγγύηση για το ότι το Σχέδιο εκπληρώνεται, και είναι το σημάδι που δείχνει ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί η Ιεραρχία από χιλιετίες έχουν επιτυχία και καρποφορούν.
Θα ταίριαζε ίσως εδώ μια μικρή παρέκβαση. Στη διαδρομή των αιώνων, η συνήθεια της Ιεραρχίας ήταν να εργάζεται αθέατη πίσω από τη σκηνή· σπάνια εργάστηκε Δάσκαλος δημόσια. Μέσ' από τους μαθητές Τους και μόνο επιτελούσαν οι Δάσκαλοι το κύριο έργο της παροχής ερεθισμάτων. Τώρα, όλα αυτά αλλάζουν. Όλο και περισσότερο, τα Ανώτερα Μέλη θα πάρουν τις θέσεις τους ανάμεσά σας και θα σας επιτρέψουν να επωφεληθείτε από τη σοφία και την πείρα τους. Έτσι θα δοθεί στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό ερέθισμα που θα φέρει ορμητικά μέσ' από τις πύλες της μύησης εκατομμύρια ανθρώπους που κάνουν τώρα τα πρώτα βήματα στο Μονοπάτι. Για να βοηθήσει στην προετοιμασία του δρόμου γι' αυτή την εποχή, η Ιεραρχία έχει δώσει ένα πλήθος πληροφορίες για τα προαπαιτούμενα κάθε μυητικής εμπειρίας, και οι ζηλωτές θα πρέπει να φροντίσουν να ενημερωθούν για τις λεπτομέρειες των διαφόρων σταδίων και βαθμών. Αυτές οι πληροφορίες δεν εδόθηκαν άσκοπα και πολλά μπορεί κανείς να μάθει γι' αυτήν τη βαθύτατα εσωτερική πορεία με προσεχτική μελέτη και στοχασμό.


Ο Χριστός στέκεται έτοιμος ν' αρχίσει το έργο Του. Ως ο Ιεροφάντης της πρώτης και της δεύτερης μύησης, το έργο Του θα είναι να τελεί τις εσωτερικές πρακτικές και τελετουργίες που συνδέονται μ' αυτή την αρχαία επιστήμη και ν' αποκαλύπτει στα κατάπληκτα μάτια του μύστη τα μυστικά που κρύβονται μέσα τους. Αυτό το έργο το τελεί σήμερα στα εσώτερα επίπεδα, αλλά από τώρα και στο εξής θα συγκεντρώνει μαζί σε ομάδες όλους εκείνους που θα είναι έτοιμοι να λάβουν τη "φωτιά της ράβδου" στο φυσικό επίπεδο και να επισφραγίσουν έτσι την επίτευξή τους. Μ' αυτό τον τρόπο, η ανθρωπότητα θα συγχωνεύεται με την Ιεραρχία και στο πλήρωμα του χρόνου αυτά τα δυο κέντρα θα γίνουν ένα. Έτσι θα ολοκληρωθεί το έργο του Χριστού: η εξωτερική εκδήλωση της Βασιλείας του Θεού. Έτσι θα μπορέσει Εκείνος να ατενίσει το έργο των χεριών Του και να μείνει ικανοποιημένος

.http://www.share-gr.org/09-12a.htm

Τα προαπαιτούμενα της μύησης Του Μπέντζαμιν Κρεμ

Τα προαπαιτούμενα της μύησης

Του Μπέντζαμιν Κρεμ

Έδειξα ότι η ιστορία του Ευαγγελίου παρουσιάζει στην ανθρωπότητα, σε συμβολική μορφή, το εσωτερικό μονοπάτι της μύησης. Πολλοί άνθρωποι σήμερα βρίσκονται είτε πάνω σ' αυτό το μονοπάτι, είτε στο κατώφλι του, κι όμως ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τα προαπαιτούμενα αυτών των μεγάλων διευρύνσεων της συνείδησης που είναι οι μυήσεις. Θα ήταν σκόπιμο, συνεπώς, ν' αφιερώσουμε λίγο χρόνο για μια σύντομη αναφορά σ' αυτά τα προαπαιτούμενα, χωρίς να ξεχνάμε ότι ένα άρθρο αυτού του είδους δεν μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερο παρά να καλύψει, μάλλον επιφανειακά, τα στοιχειωδώς ουσιώδη. Η μύηση είναι ένα πολυσύνθετο, βαθύτατα εσωτερικό και μυστηριώδες θέμα, και όσοι αναγνώστες θα ήθελαν να διαβάσουν γι' αυτό σε μεγαλύτερο βάθος παραπέμπονται στα γραπτά του Δασκάλου Τζιαλ Κουλ μέσω της Αλίκης Α. Μπέιλι, και ιδιαίτερα το βιβλίο της "Μύηση, Ανθρώπινη και Ηλιακή".
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η μύηση είναι μια πορεία, μια εξελικτική διεργασία, όχι μια τελετή (μολονότι περιλαμβάνει και τελετουργία), ούτε ένα διαγώνισμα που το περνάς μ' επιτυχία. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθμιαίας διεύρυνσης της συνείδησης. Είναι το να συνειδητοποιούμε και να εκδηλώνουμε σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό τις πνευματικές πραγματικότητες που βρίσκονται πίσω από την εξωτερική μας έκφραση στο φυσικό επίπεδο – δηλαδή τον Ανώτερο Εαυτό μας ή την ψυχή, και εκείνο του οποίου αντανάκλαση είναι η ψυχή, τη Θεία Μονάδα ή Σπίθα Θεού. Είναι μια πορεία κατά την οποία ο ενσαρκωμένος άνθρωπος ενώνεται και γίνεται ένα μ' αυτές τις ανώτερες απόψεις του τρισυπόστατου είναι του, σε διαδοχικά και κλιμακωτά στάδια.
Υπάρχουν πάρα πολλές ελάσσονες μυήσεις, αλλά οι μείζονες πλανητικές μυήσεις είναι πέντε. Η καθεμιά τους αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο στάδιο ολοκλήρωσης και ενοποίησης στο οποίο έχει φτάσει ο μύστης. Ο στόχος επιτυγχάνεται όταν, στην πέμπτη μύηση, ο απελευθερωμένος Δάσκαλος τελεί σε πλήρη ενοποίηση με τη Μονάδα, τον "εν τοις ουρανοίς" Πατέρα Του. Σ' αυτό το στάδιο, ο άνθρωπος έχει τόσο διευρύνει τη συνείδησή Του ώστε περιλαμβάνει και τα πνευματικά επίπεδα, και δεν έχει πια ανάγκη από άλλη ενσαρκωτική εμπειρία πάνω σ' αυτό τον πλανήτη. Ο Δάσκαλος έχει και άλλες, ακόμα ανώτερες ενοποιήσεις να επιτύχει – ενοποιήσεις με τον πλανητικό και το συστημικό Λόγο – , οι οποίες εμάς δεν είναι ανάγκη να μας απασχολούν.
Η μύηση δείχνει το σημείο στο οποίο έχει πετύχει να φτάσει το άτομο, αλλά αυτό το επίτευγμα δεν το επιφέρει η μύηση. Η ίδια η ζωή είναι το πεδίο όπου αναπτύσσεται αυτή η πορεία· οι εμπειρίες, οι δοκιμασίες κι οι αποτυχίες της καθημερινής ζωής και η βαθμιαία αυτοκυριαρχία είναι εκείνα που επιφέρουν τον έλεγχο πάνω στην ύλη και τη συνείδηση σε όλα τα επίπεδα που χαρακτηρίζει το Μυημένο Δάσκαλο.
Από τεχνική άποψη, η μύηση είναι μια τεχνητή, επιστημονική διεργασία που επιταχύνει την εξελικτική πορεία· ιστορικά, είναι παμπάλαια. Δεν είναι υποχρεωτική – το κάθε άτομο μπορεί να κάνει όσον καιρό θέλει στο δρόμο προς την επίτευξη της τελειότητας – αλλά η μύηση παρέχει τα μέσα με τα οποία όσοι είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να καταβάλουν την προσπάθεια, να περάσουν τις δοκιμασίες και πάνω απ' όλα να κάνουν τις θυσίες και τις απαρνήσεις που απαιτεί η μύηση, μπορούν να επιταχύνουν απροσμέτρητα το ταξίδι της εξέλιξης και να υπηρετήσουν έτσι πληρέστερα το Σχέδιο του Λόγου.
Οι προϋποθέσεις για κάθε μύηση αλλάζουν κατ' ανάγκη καθώς η ανθρωπότητα εξελίσσεται· κάθε νέο στάδιο που φτάνει η ανθρωπότητα ως σύνολο ωθεί αυτές τις προϋποθέσεις προς τα πάνω. Σήμερα, από τη σκοπιά των Δασκάλων, η τρίτη είναι η πρώτη αληθινή μύηση της ψυχής, καθώς η πρώτη και η δεύτερη είναι στην ουσία προπαρασκευαστικές και δείχνουν έλεγχο πάνω στα οχήματα της προσωπικότητας – το φυσικό και το αστρικό σώμα αντίστοιχα. Μέσ' απ' αυτά τα εξαγνισμένα και συνταιριασμένα σώματα του θεϊκού εσώτερου ανθρώπου, η ψυχή κάνει την παρουσία της αισθητή, 'αδράχνοντας' τα οχήματά της (αναλαμβάνοντας τον έλεγχό τους) και διαλάμποντας μέσ' από την προσωπικότητα. Όταν αυτή η ολοκλήρωση περιλάβει και το ελεγχόμενο νοητικό σώμα, το άτομο μπορεί τότε να περάσει την τρίτη μύηση. Ο συγχρονισμός της δόνησης είναι το κλειδί αυτής της διαδικασίας. Η ψυχή μπορεί να εκδηλωθεί σε αξιόλογο βαθμό μόνο μέσ' από οχήματα ανάλογης δόνησης. Αυτός είναι ο λόγος που τόση έμφαση δίνεται, απ' όλες τις διδασκαλίες, στην αγνότητα – στην αγνότητα του φυσικού σώματος, των συναισθημάτων, του νου και των κινήτρων.
Η διεργασία της εξάγνισης ορθά αρχίζει από το Μονοπάτι της Δοκιμασίας· ώς τη στιγμή που πατάει κανείς το πόδι του στο Μονοπάτι της Μύησης, αναμένεται ότι οι συνήθειες της αγνότητας θα είναι ήδη ριζωμένες και αυτόματες.
Το φυσικό σώμα είναι το πρώτο που πρέπει να εξαγνιστεί και για κείνους που προετοιμάζονται για την πρώτη μύηση γίνεται αναγκαία μια φυτοφαγική διατροφή. Η κρεοφαγία χαμηλώνει τη δόνηση του φυσικού σώματος του ανθρώπου και πρέπει να αφαιρεθεί από τη διατροφή. Είναι ενδιαφέρον το ότι πολλοί άνθρωποι σήμερα, ιδιαίτερα οι νέοι, στρέφονται προς τη φυτοφαγία. Χωρίς αμφιβολία αυτό συνδέεται με το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι στέκονται τώρα στο κατώφλι της πρώτης μύησης· συνειδητά ή ασυνείδητα, ανταποκρίνονται στις ενδόμυχες παροτρύνσεις της ψυχής.
Το να έχεις συνείδηση σ' ένα επίπεδο είναι κάτι το πολύ διαφορετικό από το να έχεις έλεγχο σ' αυτό το επίπεδο, και η μύηση είναι το αποτέλεσμα όχι μόνο συνείδησης, αλλά και ελέγχου. Κατά την πρώτη μύηση ο έλεγχος της ψυχής (που λέγεται και 'Εγώ') πάνω στο φυσικό σώμα πρέπει να έχει προχωρήσει σημαντικά. Οι επιθυμίες του σώματος για φαγητό, πιοτό, σεξ, ύπνο, ανάπαυση πρέπει να μην είναι πια κυρίαρχες. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ζηλωτής δεν πρέπει πια να τρώει, να πίνει, να κοιμάται ή να έχει σεξουαλικές σχέσεις, αλλά όλα αυτά πρέπει να γίνονται με μέτρο, με κανονικότητα και υπό τον έλεγχο της ψυχής. Πρόκειται στην πραγματικότητα για έλεγχο πάνω στο φυσικό στοιχειακό. Όλα μας τα σώματα, υλικά και πνευματικά, αποτελούνται από τα σώματα μικροσκοπικών ντεβικών (αγγελικών) ζωών ή στοιχειακών, που λέγονται σεληνιακοί και ηλιακοί πίτρις. Οι σεληνιακοί πίτρις σχηματίζουν το φυσικό, το αστρικό και το νοητικό σώμα του κατώτερου ανθρώπου, ενώ οι ηλιακοί πίτρις συνιστούν το σώμα της ψυχής – το αιτιατό σώμα.
Η πρώτη μύηση ονομάζεται Μύηση της Γέννησης. Είναι αποτέλεσμα της γέννησης της Χριστικής Συνείδησης στο σπήλαιο της καρδιάς, και οι ζηλωτές που έχουν περάσει αυτή την εμπειρία θα έχουν προσανατολιστεί προς την πνευματική ζωή – που δεν σημαίνει κατ' ανάγκη τη θρησκευτική ζωή. Το άτομο θα επιδεικνύει μια γενική ορθότητα στη συμπεριφορά και τη σκέψη του και μια στάση αγαθής πρόθεσης. Ο χαρακτήρας θα εξακολουθεί να έχει πολλά ελαττώματα (το ιδεώδες σπάνια επιτυγχάνεται), αλλά μια νέα στάση μεγαλύτερης αποδοχής και ενότητας με όλα τα όντα θα γίνεται φανερή και η επιθυμία για υπηρεσία θα είναι δυνατή. Χάρη στον έλεγχο του φυσικού στοιχειακού, το άτομο θα εκδηλώνει μεγαλύτερη δημιουργικότητα. Αυτό οφείλεται στη μετάθεση της ροής της ενέργειας από τα κατώτερα τσάκρα στο κέντρο του λαιμού. Δεν είναι, συνεπώς, τυχαίο το γεγονός ότι η κουλτούρα κάθε πολιτισμού δημιουργείται από τους μύστες.
Η δεύτερη μύηση δείχνει συναισθηματικό έλεγχο, έλεγχο του αστρικού στοιχειακού, όπως η πρώτη μύηση δείχνει έλεγχο του φυσικού στοιχειακού. Αυτή η μύηση λέγεται ότι είναι η πιο δύσκολη. Ο μύστης, τυλιγμένος μέσα στις ομίχλες της επιθυμίας, στις στην αστρική αχλύ, πρέπει να ξεκαθαρίσει τις αντιδράσεις του απέναντι στην πραγματικότητα και να ελευθερωθεί από τα συναισθηματικά δεσμά. Τόσο δυνατή είναι η αστρική φύση του ανθρώπου ώστε αυτό είναι ένα έργο εξαιρετικά δύσκολο και μπορεί να χρειαστούν πολλές ενσαρκώσεις ώσπου να επιτευχθεί. Η ψυχή, με όργανο το νου, πρέπει να θέσει υπό τον έλεγχό της το συναισθηματικό σώμα και να το κάνει καθάριο και διάφανο για να επιτελέσει τον αληθινό προορισμό του: να γίνει το κατάλληλο όχημα για το βουδικό ή ενορατικό επίπεδο της συνείδησης.
Η πέμπτη αρχή, η αρχή του νου, λειτουργώντας μέσ' από το νοητικό σώμα έχει ως ρόλο να κατευθύνει και να οργανώνει τις αστρικές αντιδράσεις και έτσι να διαλύει τη θυμική αυταπάτη. Ο Δάσκαλος Τζιαλ Κουλ έχει γράψει: "Το να πάρει κανείς τη δεύτερη μύηση είναι εξαιρετικά δύσκολο. Για όσους βρίσκονται στην πρώτη ή τη δεύτερη από τις ακτίνες της άποψης, αυτή, κατά πάσα πιθανότητα, είναι η πιο δύσκολη απ' όλες τις μυήσεις". Ωστόσο, με την έλευση του Χριστού, που θα δράσει ως ο διαλυτής της θυμαπάτης (της συναισθηματικής πλάνης) σε παγκόσμια κλίμακα, ο δρόμος προς τα εμπρός για τους πολυάριθμους ζηλωτές που προσεγγίζουν τώρα αυτή την εμπειρία θα διευκολυνθεί, και πολλοί που έχουν πάρει την πρώτη μύηση από πολύν καιρό τώρα, θα ξαναδιαβούν τις πύλες μέσα στην τωρινή τους ζωή, για δεύτερη φορά.
Με τη δεύτερη μύηση πίσω του, ο μύστης πρέπει τώρα να μάθει να ελέγχει το νοητικό του όχημα. Όπως ακριβώς στο αστρικό επίπεδο χρειάστηκε να διαλυθούν οι ομίχλες της θυμικής αυταπάτης, έτσι και τώρα θα πρέπει να διαλυθούν οι πλάνες τού νοητικού επιπέδου κάτω απ' το φως που ξεχύνεται όλο και πιο λαμπρό απ' την ψυχή. Η τρίτη μύηση, η Μεταμόρφωση, δείχνει ότι η προσωπικότητα είναι πια εντελώς ολοκληρωμένη, ότι είναι εμποτισμένη από την ψυχή και ανταποκρίνεται τώρα στην ενέργεια της Μονάδας. Η αγάπη, η σοφία και η δυναμική θέληση, τα γνωρίσματα της ψυχής, λάμπουν τώρα καθαρά μέσ' από την προσωπικότητα, κι επακολουθεί μια δημιουργική ζωή υπηρεσίας και αποτελεσματικότητας στον κόσμο.
Αυτές τις τρεις μείζονες πλανητικές μυήσεις πρέπει πάντα να τις περάσει το άτομο όταν βρίσκεται σε ενσάρκωση, στο φυσικό επίπεδο. Μ' αυτό τον τρόπο η συνείδηση του μύστη εκδηλώνεται και μέσ' απ' το νου και μέσ' απ' τον εγκέφαλο.
Για να κλείσω αυτή τη σύντομη και κατ' ανάγκη ατελή περιγραφή των προαπαιτούμενων κάθε μύησης, παραθέτω και πάλι αποσπάσματα από τα γραπτά τού Δασκάλου Τζιαλ Κουλ: "Όταν ένας άνθρωπος παίρνει την τέταρτη μύηση, λειτουργεί στο όχημα του τετάρτου επιπέδου, το βουδικό, κι έχει ξεφύγει για πάντα από τον ανυπέρβατο δακτύλιο της προσωπικότητας. Αυτή η μεγάλη πράξη απάρνησης σηματοδοτεί τη στιγμή όπου ο μαθητής δεν έχει τίποτα μέσα του που να τον συνδέει με τους τρεις κόσμους (φυσικό, αστρικό και νοητικό) της ανθρώπινης εξέλιξης. Οι επαφές του μ' αυτούς τους κόσμους στο μέλλον θα είναι καθαρά εθελοντικές και θα έχουν ως σκοπό την υπηρεσία". ("Ακτίνες και Μυήσεις", σελ. 696).
"Η ζωή του ανθρώπου που παίρνει την τέταρτη μύηση, ή μύηση της Σταύρωσης, είναι συνήθως μια ζωή μεγάλης θυσίας και οδύνης. Είναι η ζωή του ανθρώπου που κάνει τη Μεγάλη Απάρνηση, και ακόμα και εξωτερικά φαίνεται ότι είναι επίπονη, δύσκολη και οδυνηρή. Ο άνθρωπος έχει αποθέσει τα πάντα, ακόμα και την τελειοποιημένη προσωπικότητά του, πάνω στο βωμό της θυσίας και στέκεται αποστερημένος από τα πάντα. Όλα τα έχει απαρνηθεί, φίλους, χρήματα, υπόληψη, χαρακτήρα, θέση στον κόσμο, οικογένεια, ακόμα και την ίδια τη ζωή". ("Μύηση, Ανθρώπινη και Ηλιακή", σελ. 88-89).

Το μονοπάτι της μύησης

Το μονοπάτι της μύησης

http://www.share-gr.org/09-12c.htm

Ερωτήσεις και απαντήσεις με τον Μπέντζαμιν Κρεμ

E. Γιατί πρέπει να παίρνουμε τις μυήσεις όταν είμαστε σε φυσική ενσάρκωση;
A. Η μύηση ουσιαστικά είναι η επίδειξη της βαθμιαίας πνευματοποίησης της ύλης από την ψυχή. Κάθε μύηση καταγράφει και σταθεροποιεί μιαν ανώτερη δόνηση και φέρνει στα οχήματα ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό φωτός. Όλα αυτά δεν μπορούν να συμβούν παρά μόνο όταν βρισκόμαστε στο φυσικό επίπεδο.
E. Θα μπορούσατε να μας πείτε πόσοι μύστες βρίσκονται σε καθένα από τα στάδια του μονοπατιού της μύησης;
A. Σε ενσάρκωση τούτη την εποχή βρίσκονται περίπου 800.000 άνθρωποι που έχουν πάρει την πρώτη μύηση· 240.000 που έχουν πάρει τη δεύτερη· 2-3.000 που έχουν πάρει την τρίτη· και 450 μύστες τετάρτου βαθμού.
E. Είναι δυνατόν να υπολογίσει κανείς σε ποιο σημείο εξέλιξης βρίσκεται;
A. Ναι, είναι δυνατόν να υπολογίσει κανείς, με αρκετή ακρίβεια, το σημείο της εξέλιξής του – αν είναι αρκετά αντικειμενικός. Μελετήστε τις προϋποθέσεις της μύησης όπως δίνονται στο βιβλίο "Μύηση, Ανθρώπινη και Ηλιακή", της Αλίκης Μπέιλι. Εξετάστε όσο πιο αντικειμενικά και τίμια μπορείτε κατά πόσο συγκεντρώνετε ή όχι αυτές τις προϋποθέσεις. Μ' αυτό τον τρόπο, θα μπορέσετε να υπολογίσετε το πιθανό σας σημείο εξέλιξης. Φυσικά, η αντικειμενικότητα και η αυτογνωσία είναι ουσιώδεις εδώ: ξέρω κάποιον που ήταν στα πρόθυρα της πρώτης μύησης και ο οποίος, αφού μελέτησε το παραπάνω έργο, συμπέρανε με πολύ ικανοποίηση ότι βρισκόταν ανάμεσα στην τρίτη και την τέταρτη μύηση! Μια ματιά στον κατάλογο των μυστών και των ακτίνων τους θα βοηθήσει περαιτέρω στον υπολογισμό του σημείου τής εξέλιξής σας. Τα πράγματα μπαίνουν σε σωστή προοπτική όταν συνειδητοποιείς ότι δυνατές φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας, όπως ο Γκάντι ή ο Χίτλερ, ήταν μύστες δευτέρου βαθμού. Να θυμάστε ότι ο μαθητής γνωρίζεται από το βαθμό του ελέγχου που έχει πάνω στο περιβάλλον του, ενώ ο μύστης αναγνωρίζεται από την έκταση της υπηρεσίας του στον κόσμο.
E. Πόσο σημαντικό είναι να ξέρει κανείς το δικό του στάδιο ανάπτυξης;
A. Δεν είναι απαραίτητο να ξέρει κανείς σε ποιο ακριβώς σημείο βρίσκεται πάνω στο Μονοπάτι. Υπάρχουν πολλοί δραστήριοι μύστες που εργάζονται στον κόσμο χωρίς να έχουν συνειδητή γνώση του ότι είναι μύστες. Από το άλλο μέρος, το να ξέρει κανείς σε ποιο στάδιο βρίσκεται είναι χρήσιμο, υπό τον όρο ότι αυτή η γνώση δεν θα τροφοδοτήσει τις θυμαπάτες του – είτε την αυταπάτη της επίτευξης είτε την αυταπάτη της αυτο-υποτίμησης. Βοηθάει να μπουν τα πράγματα σε σωστή προοπτική το να ξέρεις ότι έχεις ακόμα να ταξιδέψεις άλφα απόσταση στο Μονοπάτι, ότι υπάρχουν άλλοι πιο προχωρημένοι, καθώς και άλλοι λιγότερο προχωρημένοι, και ότι όλοι προχωράμε μπροστά μαζί. Βοηθάει, επίσης, να δώσει σκοπό στη ζωή το να ξέρεις, όχι απλώς θεωρητικά αλλά συγκεκριμένα, ότι στέκεσαι σ' ένα ορισμένο σημείο. Αυτό ενεργοποιεί τη θέληση. Ο κίνδυνος, βέβαια, είναι ότι αυτή η γνώση μπορεί να ξυπνήσει μια αίσθηση αυταρέσκειας, ικανοποίησης με τις επιτεύξεις που έχουν ήδη γίνει.
E. Πώς θα μπορούσα ν' αναγνωρίσω ένα μύστη πρώτου βαθμού ανάμεσα στους φίλους μου;
A. Ο μύστης πρώτου βαθμού θα έχει αποχτήσει σημαντικό βαθμό ελέγχου πάνω στις επιθυμίες του φυσικού σώματος. Θα έχει μια γενική στάση αγαθής πρόθεσης και μια ενότητα με όλους τους ανθρώπους και μια έντονη επιθυμία για αλτρουιστική υπηρεσία. Ανάλογα με το πεδίο υπηρεσίας που θα έχει επιλέξει μπορεί να τον ενδιαφέρει ή να μην τον ενδιαφέρει η εσωτερική διδασκαλία, θα επιδεικνύει όμως μια δημιουργικότητα σε κάποιο τομέα. Ο ιδεαλισμός θα είναι κατά κανόνα έντονος, μαζί με μιαν αυξανόμενη αίσθηση ομαδικής συνείδησης. Ας προσθέσω ότι ο μύστης αποχτά όλο και περισσότερη επίγνωση του κόσμου του νοήματος και ότι μεγαλώνει συνεχώς η ανάγκη και η ικανότητά του να εκφράζει αυτή την επίγνωση.
E. Πώς παίρνει κανείς την πρώτη μύηση;
A. Η ψυχή του ατόμου το οδηγεί στη μύηση μέσ' από διαλογισμό και υπηρεσία, ενώ ο Δάσκαλος ενεργεί σαν ένα είδος μαίας για τη "γέννηση του Χριστού μέσα στο σπήλαιο της καρδιάς". Όταν ο υποψήφιος είναι έτοιμος – όταν τα τσάκρα του μπορούν ν' αντέξουν τον αντίκτυπο της ενέργειας από τη ράβδο της δύναμης – οδηγείται τότε μπροστά στο Χριστό, το Μυσταγωγό για την πρώτη και τη δεύτερη μύηση.
E. Αν είχα μια μυστικιστική εμπειρία, πώς θα μπορούσα να ξέρω αν αυτή ήταν ή όχι η πρώτη μύηση;
A. Αν είχατε μια μυστικιστική εμπειρία, μπορείτε να είστε σίγουρος ότι δεν ήταν η πρώτη μύηση! Καθώς ο εσώτερος άνθρωπος, με τα κέντρα του να φλέγονται από τη φωτιά της ράβδου της μύησης, επιστρέφει στο φυσικό σώμα, η πρώτη αντίδραση είναι σχεδόν πάντα μια αντίδραση φυσικής ανισορροπίας. Συχνά, μια αίσθηση επαπειλούμενου θανάτου – παρ' όλες τις ενδείξεις καλής υγείας – είναι το πιο δυνατό αίσθημα. Αυτές οι καθαρά φυσικές (σωματικές) αντιδράσεις μπορεί ν' ακολουθούνται, νωρίτερα ή αργότερα, από αόριστες αναμνήσεις μυστικών γεγονότων ή τελετών, αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντα.
E. Ένας μύστης που βρίσκεται εν ζωή ξέρει για τη μύησή του και την ακτινική του δομή;
A. Όχι κατ' ανάγκη. Υπάρχουν πάντα πολλοί μύστες, μέχρι και την τρίτη μύηση, που δεν ξέρουν τίποτα γι' αυτά τα θέματα και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τις εσωτερικές διδασκαλίες. Και μάλιστα, στον ιδιαίτερο τομέα τους, ενδέχεται να υπηρετούν καλύτερα σε τούτη τη ζωή με το να μην έχουν τέτοια ενδιαφέροντα. (Έχω κατά νου, λόγου χάρη, τους 'ανθρώπους της δράσης' στην πολιτική ή τη βιομηχανία, οι οποίοι χρειάζονται έναν εξωτερικό εστιασμό και για τους οποίους η ενδοσκόπηση που πάει με το διαλογισμό θα ήταν εμπόδιο). Υπάρχουν πολλοί, επίσης, που έχουν πάρει την πρώτη ή ακόμα και τη δεύτερη μύηση σε προηγούμενη ζωή αλλά δεν έχουν καμιά ανάμνηση του γεγονότος – ακόμα κι αν είναι εξοικειωμένοι με τις εσωτερικές διδασκαλίες. Επίσης, δεδομένου ότι η εσωτερική ψυχολογία είναι ακόμα σε νηπιακή, θα λέγαμε, ηλικία, είναι ελάχιστοι εκείνοι που γνωρίζουν την ακτινική δομή τους. Αυτό, βέβαια, θ' αλλάξει, καθώς το ενδιαφέρον γι' αυτά τα θέματα θα ευρύνεται.
E. Πώς εξηγείται η φαινομενική αντινομία ότι, ενώ τεράστιος αριθμός σημερινών ανθρώπων επιτελούν μ' επιτυχία περίπλοκες νοητικές εργασίες (όπως οι εμπειρογνώμονες ασφαλίσεων, οι μαθηματικοί κ.τ.λ.), ωστόσο οι άνθρωποι που έχουν προχωρήσει πέρα από την πρώτη μύηση και ιδιαίτερα πάνω από το βαθμό 1,5 – που σημαίνει ότι είναι νοητικά πολωμένοι – είναι σχετικά λιγότεροι;
A. Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι η τεράστια ποσότητα νοήμονος νοητικής εργασίας που έχουν να επιδείξουν εκατομμύρια άνθρωποι σήμερα εξακολουθεί να είναι η δραστηριότητα του κατώτερου νου. Η πραγματικά δημιουργική εργασία των εμπνευσμένων μαθηματικών, επιστημόνων κ.ο.κ. επιτελείται πάντα από μύστες κάποιου βαθμού. Αυτό που δεν μπορεί να διδαχτεί είναι αποτέλεσμα της ενόρασης, του ανώτερου νου, και προκύπτει από το ξεδίπλωμα και την επίδραση της ψυχής. Πέρα απ' αυτό, ο βαθμός 1,5 δεν είναι παρά το αρχικό στάδιο της νοητικής πόλωσης, η οποία δεν θεωρείται ολοκληρωμένη παρά μόνο όταν κανείς φτάσει στο βαθμό 2,5, οπότε αρχίζει η πνευματική πόλωση.
Ένας άλλος παράγοντας είναι ο εξής: το να έχει κανείς συνείδηση ενός επιπέδου (και συνεπώς την ικανότητα να χρησιμοποιεί τις ενέργειες αυτού του επιπέδου) είναι κάτι το πολύ διαφορετικό από τον έλεγχο αυτού του επιπέδου. Ο μύστης πρέπει να επιδείξει έλεγχο σε κάθε επίπεδο – φυσικό, αστρικό και νοητικό – καθώς προχωρεί προς την τελειότητα.
E. Μήπως οι άνθρωποι που έχουν πάρει την πρώτη και τη δεύτερη μύηση σε προηγούμενη ζωή διαπιστώνουν ότι διαθέτουν, χωρίς προσπάθεια, τις ικανότητες που ανέπτυξαν στην προηγούμενη ζωή (π.χ. τον έλεγχο του φυσικού σώματος, ή και τον έλεγχο του συναισθηματικού σώματος στην περίπτωση του μύστη δευτέρου βαθμού); Ή μήπως χρειάζεται να 'επικυρώσουν' ξανά αυτές τις ικανότητες, με το να πάρουν και πάλι αυτές τις μυήσεις προτού να προχωρήσουν σε ανώτερη εργασία (οπότε υποθέτω ότι αυτή η επανάληψη της μύησης θα είναι ευκολότερη);
A. Ο βαθμός ελέγχου που πετυχαίνει κανείς σε οποιαδήποτε ζωή (και ο οποίος μπορεί και να μην είναι πλήρης, παρά το γεγονός ότι το άτομο έχει πάρει τη μύηση) μεταφέρεται στην επόμενη. Ο δονητικός ρυθμός κάθε σώματος προσδιορίζεται από το δονητικό ρυθμό των μονίμων ατόμων (φυσικό, αστρικό και νοητικό), γύρω από τα οποία σχηματίζεται η ύλη των νέων σωμάτων. Κάθε μύηση λαμβάνεται μόνο μια φορά και σταθεροποιεί αυτό το δονητικό ρυθμό.
E. Τι μπορεί κανείς να κάνει συνειδητά για να επισπεύσει τη διεργασία της νοητικής πόλωσης εκτός από το διαλογισμό διαβίβασης ή παράλληλα μ' αυτόν;


A. Η νοητική πόλωση είναι το αποτέλεσμα μιας βαθμιαίας μετατόπισης της συνείδησης από το αστρικό/συναισθηματικό επίπεδο στο νοητικό επίπεδο και συντελείται κατά την περίοδο από την πρώτη ώς τη δεύτερη μύηση. Το αστρικό όχημα είναι το πιο έντονα αναπτυγμένο σώμα που έχει η ανθρωπότητα· χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για την τελειοποίησή του και οι περισσότεροι άνθρωποι δυναστεύονται από τη δράση του (ή μάλλον από τα αστρικά στοιχειακά που το απαρτίζουν). Ο Δάσκαλος Τζιαλ Κουλ έχει γράψει ότι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορείς να προσφέρεις στον κόσμο είναι το να θέσεις υπό έλεγχο το αστρικό σου όχημα. Αυτό γίνεται από το νοητικό επίπεδο και χρειάζεται πολλές ή αρκετές ζωές για να επιτευχθεί.
Τα αστρικά επίπεδα (υπάρχουν εφτά συνολικά) είναι τα επίπεδα της συναισθηματικής πλάνης ή θυμαπάτης. Όταν το φως του νοητικού επιπέδου διασκορπίσει τις ομίχλες της θυμαπάτης, συντελείται τότε μια βαθμιαία μετατόπιση της πόλωσης. Πολλοί άνθρωποι συγχέουν τις συναισθηματικές με τις νοητικές λειτουργίες. Έχουν την εντύπωση ότι 'σκέφτονται', όταν στην πραγματικότητα ντύνουν τις συναισθηματικές τους αντιδράσεις με αστρικές μορφές σκέψης, που τις εκλαμβάνουν εσφαλμένα για 'σκέψεις'. Κάθε τι, επομένως, που εστιάζει το νου, που τον θέτει σε λειτουργία μπροστά σε κάθε κατάσταση ή αντίδραση, επιταχύνει τη μετατόπιση της πόλωσης. Ο διαλογισμός κάθε είδους (εκτός από κείνη την κατάσταση αρνητικής ονειροπόλησης που τόσο συχνά περνάει για διαλογισμός), είναι μια σπουδαία κινητήρια δύναμη προς αυτή την κατεύθυνση· η αποφασισμένη, σταθερή κι ευσυνείδητη προσπάθεια να παρατηρεί κανείς όσο γίνεται πιο απρόσωπα και πιο έντιμα όλες τις αντιδράσεις του, σε κάθε περίσταση, και ιδιαίτερα στις περιστάσεις εκείνες που τον αναστατώνουν περισσότερο· η κατανόηση της ακτινικής του δομής – που θα τον βοηθήσει να κατανοήσει και τις αστρικές του πλάνες· η αφιέρωση της ζωής του στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, που θα τον οδηγήσει σε μεγαλύτερη αποκέντρωση· όλ' αυτά βοηθούν να μετατοπιστεί η πόλωση της συνείδησης στο ανώτερο επίπεδο, φέρνοντας έτσι το φως της ψυχής σε κάθε περίσταση της ζωής.

ΔΙΑΦΟΡΑ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου