Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Η ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

Η ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ


«Το ανθρώπινο αγαθό πρέπει να έχει δύο χαρακτηριστικά. Πρέπει να είναι τελικό (τέλειον), κάτι που επιλέγεται πάντοτε προς χάρη του εαυτού του και ποτέ ως μέσο για την επιδίωξη άλλου σκοπού. Επίσης πρέπει να είναι αὔταρκες, κάτι που από μόνο του καθιστά τη ζωή άξια επιλογής. Και τα δύο αυτά γνωρίσματα χαρακτηρίζουν την ευδαιμονία. Απομένει όμως να ρωτήσουμε τι είναι η ευδαιμονία. Ο Αριστοτέλης για να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα εισάγει την πλατωνική έννοια του έργου ή της λειτουργίας. Ουσιαστικά θέτει το ερώτημα, ποιο είδος ζωής παρέχει στον άνθρωπο τη μεγαλύτερη ικανοποίηση, αλλά, για να βρει την απάντηση, θεωρεί αναγκαίο να ρωτήσει ποια είναι η χαρακτηριστική λειτουργία του ανθρώπου. Το ερώτημα αυτό το δανείζεται από τις τέχνες, αλλά εκεί η απάντηση είναι απλή. Δεν είναι δύσκολο να διαπιστωθεί ότι η λειτουργία ενός αυλητού είναι να παίζει τον αυλό ή ότι η λειτουργία ενός πέλεκυ είναι να κόβει. Ακόμη και στα μέρη ενός ζωντανού σώματος -το μάτι ή το χέρι- εύκολα διακρίνεται ο προορισμός τους. Αντίθετα, δεν είναι εύκολο να λεχθεί ποιο είναι το έργο του ανθρώπου. Για να απαντήσει στο ερώτημα ο Αριστοτέλης εξετάζει ποιο έργο μπορεί να επιτελέσει μόνον ο άνθρωπος. Η αύξηση και η αναπαραγωγή είναι κοινή σε ανθρώπους, ζώα και φυτά, η αίσθηση είναι κοινή σε ανθρώπους και ζώα· επομένως, καμιά από αυτές τις λειτουργίες δεν μπορεί να χαρακτηρίζει ειδικά τον άνθρωπο. Αλλά, όπως διδαχθήκαμε στο Περί ψυχής σχετικά με τον άνθρωπο, σε αυτές τις λειτουργίες προστίθεται μια ανώτερη λειτουργία, που ο Αριστοτέλης την ονομάζει εδώ το λόγον ἔχον, "αυτό που έχει ορισμένο σχέδιο ή κανόνα". Σε αυτή τη δύναμη περιλαμβάνονται δύο υπολειτουργίες, μία που κατανοεί το σχέδιο και μία που το υπακούει. Η ζωή αυτής της λειτουργίας πρέπει να είναι η ευδαιμονία. Δεύτερον, η λειτουργία πρέπει να είναι ενέργεια και απλώς δύναμη. Τρίτον, πρέπει να είναι σύμφωνη με την αρετή ή, αν υπάρχουν περισσότερες αρετές, με την καλύτερη και τελειότερη από αυτές. Τέταρτον, πρέπει να εκδηλώνεται όχι μόνο για σύντομες χρονικές περιόδους, αλλά για ολόκληρη τη ζωή.»
[W.D. Ross, Αριστοτέλης, Μ.Ι.Ε.Τ.: Αθήνα 21993, σ.271-272]

ΜΑΘΗΜΑ 108





ΜΑΘΗΜΑ 108
Το να δίνεις και να λαμβάνεις είναι ένα στην πραγματικότητα

1. Η αληθινή Όραση εξαρτάται από την σημερινή ιδέα. Το φως βρίσκεται μέσα σε αυτή, διότι συμφιλιώνει όλα τα φαινομενικά αντίθετα. Και τι άλλο είναι το φως, εκτός από την διάλυση, την γεννημένη από την γαλήνη, όλων των συγκρούσεών σου και των εσφαλμένων σκέψεών σου μέσα σε μια ιδέα η οποία είναι εξ ολοκλήρου αληθινή; Ακόμα και αυτή θα εξαφανιστεί, γιατί η Σκέψη πίσω από αυτή θα κάνει την εμφάνισή της, για να πάρει την θέση στης. Και τώρα βρίσκεσαι για πάντα εν ειρήνη, γιατί το όνειρο έχει πια τελειώσει.
2. Το αληθινό φως που κάνει την αληθινή όραση δυνατή, δεν είναι το φως που βλέπουν τα φυσικά μάτια. Είναι μια κατάσταση του νου που έχει γίνει τόσο ενοποιημένη ώστε το σκοτάδι δεν μπορεί να γίνει πια καθόλου αντιληπτό. Και έτσι, αυτό που είναι το ίδιο γίνεται ορατό σαν ένα, ενώ ό,τι δεν είναι το ίδιο παραμένει απαρατήρητο, γιατί δεν βρίσκεται εκεί.
3. Αυτό είναι το φως που δεν δείχνει κανένα αντίθετο, και η όραση, έχοντας θεραπευτεί, έχει την δύναμη να θεραπεύει. Αυτό είναι το φως που φέρνει την γαλήνη του νου σου σε άλλους νόες, για να την μοιραστούν και να χαρούν που είναι ένα μαζί σου και με τους εαυτούς τους. Αυτό είναι το φως που θεραπεύει διότι φέρνει ενιαία αντίληψη, βασισμένη σε ένα ενιαίο πλαίσιο αναφοράς, από το οποίο προέρχεται μόνο μία σημασία.
4. Εδώ και το να δίνεις και το να λαμβάνεις γίνονται αντιληπτά σαν διαφορετικές πλευρές της μίας Σκέψης της οποίας η αλήθεια δεν εξαρτάται από το τι θα δεις πρώτο, ούτε από ποιο φαίνεται ότι έρχεται δεύτερο. Εδώ γίνεται κατανοητό ότι και τα δύο συμβαίνουν μαζί, ώστε η Σκέψη να παραμένει πλήρης. Και με αυτή την κατανόηση τίθεται η βάση πάνω στην οποία όλα τα αντίθετα συμφιλιώνονται, διότι γίνονται αντιληπτά από το ίδιο πλαίσιο αναφοράς το οποίο ενοποιεί αυτή η Σκέψη.
5. Μία Σκέψη, απόλυτα ενοποιημένη, θα βοηθήσει να ενοποιήσει όλη την σκέψη. Είναι το ίδιο σαν να λέμε ότι μια διόρθωση θα είναι επαρκής για όλες τις διορθώσεις, ή ότι το να συγχωρείς έναν αδερφό ολοκληρωτικά είναι αρκετό για να επιφέρει την σωτηρία σε όλους τους νόες. Γιατί αυτοί δεν είναι παρά εξειδικευμένες περιπτώσεις αυτού του ενός νόμου που ισχύει για κάθε είδος μάθησης, αν καθοδηγείται από Αυτόν που γνωρίζει την αλήθεια.
6. Το να μάθεις ότι το να δίνεις και να λαμβάνεις είναι το ίδιο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, γιατί μπορείς να το δοκιμάσεις τόσο εύκολα και να δεις ότι είναι αλήθεια. Και όταν αυτή η ιδιαίτερη περίπτωση αποδειχθεί ότι λειτουργεί πάντα, σε όποια περίσταση και να χρησιμοποιηθεί, τότε η σκέψη που βρίσκεται από πίσω μπορεί να γενικευθεί και σε άλλους τομείς αμφιβολίας και διπλής όρασης. Και από εκεί θα επεκταθεί, και τελικά θα φτάσει σε αυτή την μία Σκέψη που αποτελεί την βάση όλων αυτών.
7. Σήμερα ασκούμαστε με την ιδιαίτερη περίπτωση του να δίνεις και να λαμβάνεις. Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό το απλό μάθημα στα προφανή διότι έχει αποτελέσματα που δεν γίνεται να μην αντιληφθούμε. Το να δίνεις είναι το ίδιο με το να λαμβάνεις. Σήμερα θα επιχειρήσουμε να προσφέρουμε γαλήνη σε όλους, και να δούμε πόσο γρήγορα, η γαλήνη επιστρέφει σε εμάς. Το φως είναι γαλήνη, και σε αυτή την γαλήνη μας δίδεται η όραση, και μπορούμε να δούμε.
8. Έτσι αρχίζουμε τις ασκήσεις με αυτές τις οδηγίες για την σημερινή ημέρα, και λέμε:
Το να δίνεις και το να λαμβάνεις είναι ένα στην πραγματικότητα.
Θα λάβω αυτό που δίνω τώρα.
Έπειτα κλείσε τα μάτια σου, και για πέντε λεπτά σκέψου τι προσφέρεις στους άλλους, για να το έχεις κι εσύ. Μπορείς, για παράδειγμα, να πεις:
Σε όλους προσφέρω ησυχία.
Σε όλους προσφέρω γαλήνη του νου.
Σε όλους προσφέρω πραότητα.
9. Λέγε το κάθε ένα αργά και έπειτα κάνε μια μικρή παύση, αναμένοντας να λάβεις το δώρο που έδωσες. Και θα σου έρθει στο βαθμό που το έδωσες. Θα δεις ότι θα έχεις ίση επιστροφή , γιατί αυτό ζήτησες. Μπορεί να σε βοηθήσει να σκεφτείς και κάποιον στον οποίο προσφέρεις τα δώρα σου. Αυτός θα εκπροσωπεί και όλους τους άλλους, και μέσα από αυτόν τα δίνεις σε όλους.
10. Το πολύ απλό μας μάθημα για σήμερα θα σε διδάξει πολλά. Η αιτία και το αποτέλεσμα θα είναι πολύ πιο κατανοητά από τώρα και στο εξής, και θα σημειώνουμε πολύ μεγαλύτερη πρόοδο τώρα. Σκέψου τις σημερινές ασκήσεις ως γρήγορα βήματα στην μάθησή σου, που γίνονται ολοένα πιο γρήγορα και βέβαια κάθε φορά που λες, « Το να δίνω και το να λαμβάνω είναι ένα στην πραγματικότητα.»

ΔΙΑΦΟΡΑ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου